De Kamasoetra is geen doe-boek /reageer

De Kamasoetra is geen doe-boek

De Kamasoetra is geen handboek voor seks, maar een intellectuele terreinverkenning, zo ontdekte dr. Herman Tieken. Deze maand verscheen De kunst van het versieren, het hoofdstuk uit de Kamasoetra over hofmakerij en huwelijk, door Tieken voor het eerst direct uit het Sanskrit in het Nederlands vertaald. Eind 2008 verschijnt het hele werk.

Uit ‘Hoe je het vertrouwen van de bruid wint’

‘De man zoekt toenadering door zijn armen om haar heen te slaan, maar hij laat haar onmiddellijk weer los als hij merkt dat ze dat niet op prijs stelt. En hij zorgt dat alleen hun bovenlichamen elkaar raken, omdat zij in dit stadium nog niet toe is aan meer dan dat. Als zij al wat ouder is en hem al wat beter kent, laat hij de lamp branden. Als ze nog erg jong is en hem nog niet goed kent, gaat hij in het donker te werk.’ (p. 13)

Pornografie

De Kamasoetra is ergens tussen de derde en de vijfde eeuw na Christus ontstaan, waarschijnlijk in Noord-India. De Britse ontdekkingsreiziger Richard Burton gaf het werk, samen met de verhalen van 1001 Nacht, een vaste plaats in de wereldliteratuur. In Europa heeft het boek vooral de status van salonfähige pornografie.

Geld

Die pornografische kant zit er wel in, maar daar ging het de auteur van de Kamasoetra niet om, zegt Tieken, specialist in Sanskrit en Tamil. “Er is maar één hoofdstuk van de zeven dat echt over seks gaat. Het hoofdstuk over prostituees gaat bijvoorbeeld vooral over geld. Het laatste hoofdstuk gaat over hulpmiddelen en toverdrankjes. Een ramp om te vertalen, het wemelt van de plantennamen.”

Nagelkrassen

De Kamasoetra is opgebouwd volgens het stramien van een bekende vorstenspiegel, vertelt hij. Het boek staat vol met opsommingen en stappenplannen die niet eindig zijn, maar inspiratie bieden om tot in detail zoveel mogelijk mogelijkheden te doordenken. Zo staat er een lijst in met acht vormen van nagelkrassen die minnaars op elkaars lichaam kunnen aanbrengen. Ze dragen namen als ‘halve maan’ of ‘pauwenpoot’. Het lijkt nauwelijks praktisch, en is ook niet zo bedoeld. Tieken: “Het gaat om de kunst van het catalogiseren en benoemen.”

Uit ‘Hoe je het aanlegt met een jong meisje’

‘Hij probeert er voortdurend achter te komen waar het meisje dat hij op het oog heeft naar verlangt en laat elke wens van haar onmiddellijk in vervulling gaan. Speeltuig dat zij nooit eerder heeft gezien of dat maar enkele van haar vriendinnen hebben, hij weet het allemaal probleemloos te regelen. Hij tovert het ene na het andere cadeau tevoorschijn, zoals een felgekleurde bal met felle zwarte strepen, poppen van wol, hout, koeienhuid of ivoor, of van was, meel of klei. En hij laat haar keukengerei in het klein zien, waarmee je echt kunt koken’. (p. 21 e.v.)

Intellectuele elite

In India heeft de Kamasoetra nooit geleefd onder het gewone volk. Eigenlijk heeft deze daar pas bekendheid gekregen door het werk van Burton, zegt Tieken.
“De Kamasoetra is niet te vergelijken met teksten als de Ramayana of de Mahabharatha, waarvan allerlei versies in de lokale talen bestaan, en die tot televisiesoaps en strips zijn omgevormd. Het Sanskrit is een taal voor een intellectuele elite. Zodra iets in het Sanskrit is geschreven heeft het meteen de status van hogere wetenschap. Teksten in het Sanskrit zijn geen praktische teksten, ze zijn bedoeld voor de eeuwigheid. Zelfs als ze gaan over het bemesten van land, of over seks en huwelijk.”

Liefdespoëzie

Tieken ging met een nieuwe blik naar de Kamasoetra kijken toen hij klassieke Indiase liefdespoëzie bestudeerde en vertaalde. In deze gedichten, gebundeld in de Sattasai, een bloemlezing geschreven voor dezelfde doelgroep van literair geïnteresseerde intellectuelen als de Kamasoetra, werd de planmatigheid van de Kamasoetra vaak op de korrel genomen: “Het werk werd gezien als droogzwemmen. In de liefdespoëzie word je in het diepe gegooid, dan heb je niets aan al die stappenplannen.”