Tweet

Liefde ván hem gaat door de maag, die vóór hem via zijn oksels /2 reacties

Uitkomsten Wyart-studie

Ook in de Wyart-studie (zie kader) deed men onderzoek naar de werking van androstadienonen als mogelijk menselijk feromoon. Hieruit kwamen enkele resultaten naar voren waaruit de onderzoekers afleidden dat androstadienonen wel degelijk een werking hebben als menselijk feromoon.

Zo waren het goede gevoel en de seksuele opwinding na het opsnuiven van de geur van de substantie met androstadienonen significant gestegen, terwijl ook een stijging van de algehele fysieke opwinding werd waargenomen (denk hierbij aan zaken als een gestegen bloeddruk en hartslag). Bij het opsnuiven van de geur van de controlesubstantie was er juist geen enkele sprake van een verandering: veel vrouwen gaven aan dat de geur vies was, terwijl die juist uitgezocht was omdat die leek op de geur van de controlesubstantie.

Uit het onderzoek bleek tevens dat de waarden van het ‘stresshormoon’ cortisol een tijd stabiel bleef na de blootstelling aan de androstadienonen. Volgens de onderzoekers laat deze waarde gedurende de dag een glijdende schaal naar beneden zien, terwijl deze bij de proefpersonen voor ongeveer een uur op gelijke hoogte bleef.

Androstadienonen: menselijke feromonen of juist niet?

Michelle Wirth (University of Wisconsin-Madison, Madison, VS) plaatst, mede op basis van verschillende andere onderzoeken in dit verband, in Scientific American enkele vraagtekens bij de uitkomsten van dit onderzoek. Volgens haar is namelijk helemaal niet gebleken dat de androstadienonen ook daadwerkelijk functioneren als menselijke feromonen. Daarvoor zijn er simpelweg teveel andere verklaringen voor de uitkomsten van de Wyart-studie mogelijk en vond zij teveel tekortkomingen in het onderzoek.

• De onderzoekers hebben alleen het effect op het stresshormoon cortisol gemeten, terwijl een effect op bijvoorbeeld oestrogenen en progesteron juist meer zou aantonen dat androstadienonen inderdaad als menselijke feromonen zouden dienen.
• Bij de verschillende vrouwen is niet gevraagd in welk moment zij van hun menstruatiecyclus zaten en deze tijdstippen zijn ook niet per vrouw op elkaar afgestemd. Hierdoor krijg je geen eenduidig resultaat, omdat de hormoonspiegel dan helemaal per vrouw kan verschillen.
• Sowieso is een vrouw kort voor de ovulatie meer seksueel opgewonden en voelt ze zich meer aangetrokken tot het mannelijke geslacht. Uit andere onderzoeken is tevens gebleken dat sommige vrouwen juist tijdens of vlak na die periode reageerden op androstadienonen en daarbuiten niet.
• Uit andere onderzoeken bleek dat androstadienonen juist een rustgevend effect had op de vrouwen die daaraan werden blootgesteld, terwijl er bij de Wyart-studie juist sprake was van extra opwinding. Indien men er vanuit gaat dat bij een rustgevend effect de cortisolwaarde daalt, omdat het een stresshormoon zou zijn, strookt dit niet met de conclusie van Wyart dat deze waarde stabiel bleef.
• Cortisolen zorgen ook voor een stabilisatie van energie. Zo heb je een piek als je pas wakker wordt, maar ook als je seksueel opgewonden bent of je aan het voorbereiden bent op een belangrijke toespraak die je leuk vindt. Ze zijn dus geen stresshormoon pur sang. Weliswaar zouden androstadienonen in dit geval deze hormonen wel op kunnen wekken, maar dit is nog lang niet afdoende bewezen door dit onderzoek alleen.

“Men, your armpit excretions affect women more than you might think.”

Het is dus nog lang niet bewezen dat liefde bij vrouwen door de neus gaat. Tenminste niet als feromoon. Wel is duidelijk dat mannenoksels tot op zekere hoogte de vrouwenhoofden op hol kunnen brengen. Maar laten we hopen dat de mannen dit niet als aansporing zien om vooral maar extra okselzweet te kweken. Androstadienonen zijn dan wel het aantrekkelijke ervan, maar zoals bij alles: “overdaad schaadt”.