Tweet

De ruimte in geslingerd, deel II /reageer

Het wachten is op het eerste consortium dat aankondigt geld te steken in een draaiende ruimtelift. Dan zouden de Amerikanen die verdomde Japanners weer de loef af kunnen steken.

De berekening

Melkert laat het niet bij woorden. Hij rekent zonder problemen voor hoe de theorie in elkaar zit. Daarin gaat het om de rotatiesnelheid van de ellips, de hoeksnelheid, en de aardstraal.

‘Stel dat de hoek tussen het aardoppervlak en de raaklijn aan de ellips is 0,1° (vrijwel onderaan de ellips en dus dicht bij het aardoppervlak), dan is de rotatiesnelheid te berekenen. Dat betekent dat de component van de middelpuntvliedende kracht die naar boven werkt groter is dan de component van de zwaartekracht, en dan zal de last inderdaad van de aarde bewegen. En inderdaad is bij de gekozen waarden 0,0917 groter dan 0,01712. Dus het werkt.

De liefhebber vindt hier een uitgewerkt concept.

Wat is nou het punt het dichtst bij het draaipunt waarvan de last zich zonder hulp van de aarde verwijderd (op het draaipunt zelf gebeurt niks). Melkert rekent uit dat al op 42 cm van de draaias van de ellips de lading opgelicht wordt. “Dat is wel onder allerlei aannames zoals wrijvingsloze draaiing, ontbreken van de luchtweerstand enz.”

Slagen om de arm

“Blijft de vraag hoe het met de energie zit. De klimmer/lading gaat op een steeds grotere straal draaien en krijgt dus steeds meer kinetische energie. Die moet ergens vandaan komen en dat kan alleen als de draaibeweging van de ellips wat wordt vertraagd.” Volgens Melkerts mouwberekeningen lijkt het idee van Golubović’ haalbaar, met wat slagen om de arm. Op naar de praktijk.