De ruimte in geslingerd
/reageer
NASA -wedstrijd
De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA had afgelopen zomer op de Edwards-luchtmachtbasis in Californië een wedstrijd georganiseerd in voortstuwingssystemen. De wedstrijd was een onderdeel van de vierde Space Elevator Games. Bij de eerste wedstrijd voor voortstuwingssystemen moesten teams een kabel van 50 m met een snelheid van 1 meter per seconde omhoogstuwen met behulp van gewone theaterlichten. Om dit jaar voor de prijs van $ 2 miljoen in aanmerking te komen moet de lift langs een stalen kabel van 1 km een snelheid van 5 meter per seconde. De aandrijfenergie komt van laserlicht. De wedstrijd wordt gesponsord door de Spaceward Foundation.
Dat het allemaal niet van een leien dakje gaat bewijst het uitstel van de wedstrijd. Die zal nu deze of volgende maand plaatsvinden en het aantal deelnemende teams is gereduceerd tot drie (hooguit vier van de oorspronkelijke zes): KCSP (Kansas City Space Pirats), LM (Laser Motive, USST (Universiteit van Saskatchewan).
Golubović heeft er een hard hoofd in dat de lineaire ruimtelift ooit werkelijkheid zal worden. “Je hebt interne voortstuwing nodig, raketaandrijving of lichtdruk van lasers. Al die voorbeelden hebben een laag rendement. Raketten, bijvoorbeeld, stuwen niet alleen de lading voort maar ook de raketbrandstof die 100 maal zwaarder kan zijn dan de nuttige lading. Als je het over externe energie hebt, dan hebben we, met de huidige stand van de technologie, geen mogelijkheden om vanaf de aarde de ‘klimmers’ voort te stuwen. Je praat over afstanden van tienduizenden kilometers. Met radiogolven kun je wel kleine energiepakkertjes verzenden, maar om 1000 kg met een snelheid van 10 meter per seconde verticaal op te stuwen tegen de zwaartekracht: dat lukt zeer waarschijnlijk nooit. Zelfs Nikola Tesla (een Servisch/Amerikaanse natuurkundige en ‘uitvinder’ van de anti-zwaartekracht; as) zou dat met me eens zijn geweest.”
Kabeltje
En hoe zit het met die kabel? Ik zie ons niet even een kabellus van, zeg, 80 000 km de ruimte in hijsen. De onderzoeker zegt niet dat dat eenvoudig zal zijn, maar helemaal onmogelijk acht hij het ook niet. “Je zou kunnen beginnen vanaf een satelliet of zoiets in de geostationaire baan,” Tja, dan moet je die kabel eerst wel in die geostationaire baan zien te krijgen. En de maakbaarheid van die kabels? Hij erkent dat het schier onmogelijk is om kabels van een dergelijke lengte te maken zonder fouten in de molecuulstructuur, waardoor er zwakke plekken ontstaan. “Natuurlijk is het niet mogelijk om het ideale materiaal te fabriceren zonder fouten en defecten, maar die fouten en defecten hoeven niet noodzakelijkerwijs te groeien onder trekspanning. Er zijn hierover schattingen gemaakt en het lijkt dat trekspanning rond de 10, 20 GPa nog veilig is. Maar als tijdens het gebruik scheuren optreden dan is er nog geen man over boord. Er wordt tegenwoordig gewerkt aan zelfreparerende materialen, die, zoals de menselijke huid, hun ‘wonden’ genezen. Dat is nu nog een vrij uitzinnig en mooi idee, maar er zijn al onderzoeken op dit terrein gaande.”
Overigens heeft de ESA eind 2007 in een door studenten ontworpen project met de Foton-M3-satelliet een kabel van ruim 30 km buitenboord gehangen die zich geheel zou hebben ontrold. Een bescheiden begin.
Dit artikel is eerder verschenen in Kijk.
Reacties
- Er zijn nog geen reacties.
- Reageer zelf














Reageren via Facebook