Democratisering helpt natuurbehoud niet in Indonesië /reageer

Democratisering helpt natuurbehoud niet in Indonesië

De nationale parken slagen er ondanks verdergaande democratisering in Indonesië slecht in de biodiversiteit van het land te beschermen, ontdekte Julia Arnscheidt . De Nederlandse onderzoekster bestudeerde de situatie in Jakarta en in twee Indonesische nationale parken.

De overgang van een autoritair naar een democratisch bewind heeft in Indonesië ervoor gezorgd dat naast de centrale overheid ook decentrale overheden, niet-gouvernementele organisaties (NGOs) en burgers publiekelijk meepraten over natuurbehoud. Maar in de praktijk heeft democratisering niet bijgedragen aan een effectiever beleid.

De drie voornaamste redenen dat meer democratie niet heeft geleid tot een beter en breder gedragen natuurbeheer zijn dat in Indonesië een politieke strijd woedt over de toegang tot natuur, dat er vanouds weinig steun is voor het in het Westen dominante romantische idee van natuurbehoud en dat het natuurbehouddebat er nog steeds te vrijblijvend gevoerd wordt. Toch zijn er voorbeelden die wijzen op verandering.

Politieke strijd

Er is in Indonesië al sinds de prekoloniale tijd een politieke strijd gaande over hoe mensen met natuur zouden moeten omgaan. Achter deze politieke strijd ligt veelal het belang om toegang tot natuur te krijgen of voor anderen te beperken. Een duidelijk recent voorbeeld hiervoor vormt het nationale park Kutai (in Oost-Kalimantan). Hier heeft een nieuwe districtsregering een groot deel van de bevolking weten te mobiliseren door het parkbeheer als ‘alleen begaan met het lot van de natuur en niet dat van de mensen’ te typeren, met als inzet zeggenschap te krijgen over het park.

Het idee van natuurbehoud in de betekenis van natuur ‘behouden in haar “oorspronkelijke” staat’ begon pas vanaf de 19e eeuw – voornamelijk onder wetenschappers en romantici – in Indonesië te wortelen. Zowel overheden als de bevolking vonden dit idee van natuurbehoud altijd minder belangrijk dan de ideeën om natuur door menselijk ingrijpen te verbeteren en te exploiteren.