Column/ Grijswerkers /2 reacties

Column: Marco van Kerkhoven

Foto van de auteur

Marco van Kerkhoven is bioloog, journalist en onderzoeker bij het Kenniscentrum Communicatie en Journalistiek van Hogeschool Utrecht. Hij doet promotieonderzoek naar nieuwe media businessmodellen.

Macht erotiseert, zeggen zij die het kunnen weten. Al was dat vast niet waar de voormalige Nederlandse premier Wim Kok op doelde toen hij zijn ergernis uitsprak over de graaicultuur aan de top van het management. ‘Exhibitionistische zelfverrijking’, noemde hij dat. Een pikante verspreking want hij zou exorbitante zelfverrijking hebben bedoeld, zoals later werd beweerd.
Maakt niet uit, het idee is duidelijk: wij houden niet van mensen die zichzelf teveel geld van anderen toeschuiven; met of zonder kleren aan. Doe je dat buiten de wet dan ben je een dief, doe je dat binnen de regels dan ben je een zakkenvuller. Het resultaat is hetzelfde: het geld is weg en neemt de arbeidsmoraal met zich mee. Want welke werknemer loopt nog een stap harder met zijn drie mille bruto en twee weekenddiensten per maand, in de wetenschap dat zijn baas drie miljoen bij elkaar scharrelt in twee weekenden uitgekookt boekhouden?
Het waren in de keuken van Kok destijds vast stevige woorden, maar ze hebben bepaald niet geholpen. Het wemelt nog van de incasseerders. Bonus hier, optie daar en cashen maar. Fuld, Madoff, Scheringa, je kunt die namen niet meer horen. Dan zijn er de mindere scharrelaars. Zoals Jan Bennink, werknemer van Numico, die tientallen miljoenen euro’s overhield aan de verkoop van het bedrijf. Wie kan er nou miljoenen verdienen aan de verkoop van een bedrijf dat niet van hem is? Iets deugt daar niet aan, zo klinkt het her en der.
En dan is er de buitencategorie schaamteloze zelfverrijkers: de grijswerkers. De ik-weet-van-niks-maar-iemand-stort-per-maand-zesduizend-dollar-extra-op-mijn-rekening. Zoals voormalig minister van Ontwikkelingssamenwerking Eveline Herfkens overkwam tijdens haar aanstelling bij de Verenigde Naties als manager van het armoedebestrijdingprogramma. De VN, u weet wel die met belastinggeld gefinancierde internationale organisatie die opkomt voor de rechten van de armen, de daklozen en de vluchtelingen. Herfkens, streng op corrupte regeringen en barmhartig voor de sloebers, wilde als Nederlandse ambtenaar op stand leven in New York en had de Nederlandse regering gevraagd mee te betalen aan de maandelijkse huur van haar naburend appartement met uitzicht.
Maar je mag best op stand leven in New York, zo blijkt nu, als je het maar zelf betaalt. Zo niet Herfkens. Zij is lang in conflict gebleven met zo’n beetje iedereen over de vraag of ze haar huursubsidie moet terugbetalen. Een greep uit de reacties, diplomatieke stijl:
- ‘Herfkens heeft schade berokkend aan haar eigen naam, de reputatie van het ministerie van Buitenlandse Zaken, de Verenigde Naties en haar partij, de PvdA.’
- ‘Managers zijn geen ondernemers.’
- ‘De verhouding met de verdiensten is zoek.’
- ‘Directeuren ontvangen miljoenen, maar als ze het verprutsen hoeven ze ook geen miljoenen te betalen.’
De reacties Telegraafstijl:
- ‘Herfkens, dat is toch die mallotige tuthola met dat achterlijke kuifje?’
- ‘Huursubsidie? Hoersubsidie zullen ze bedoelen!’
- ‘Ordinair machtsmisbruik is het, en pervers.’
- ‘Die kut gewoon het hele bedrag terug laten betalen + de rente.’
Macht erotiseert? Dan toch zeker van de sadomasochistische voorkeur. Want Herfkens moest voor haar meevaller met de billen bloot en heeft zichzelf vervolgens voorgoed aan de schandpaal genageld. Zou partijgenoot Kok dat soms hebben bedoeld?

Reageren via Facebook