Tweet

In de Freeconomy is alles gratis, maar niet heus /1 reactie

Gratis telefoondienst

Of neem Google, dat in de US met GOOG-411 een gratis telefoondienst opzette en daarmee de frontale aanval opende op een markt waar 7 miljard dollar in omgaat. Marktleider is AT&T, dat 0,50 tot maximaal 1,75 dollar per gesprek in rekening brengt. Google daarentegen biedt de dienst volledig gratis aan. Elke keer dat een beller van de Google dienst gebruikmaakt, verzamelt Google gespreksinformatie en bouwt daarmee een unieke database op van accenten en uitspraken. De waarde van die database wordt nu al geschat op 14 miljoen dollar, terwijl de dienst pas sinds vorig jaar lente in de lucht is. Maar dat is niet de enige reden dat Google de dienst gratis aanbiedt. Met 1 dollar per gesprek zou de zoekmachine-gigant immers veel rijker zijn geworden. De andere reden is dat GOOG-411 een testservice is voor een voice-gedreven zoekmachine voor mobiele telefoons. En dergelijke diensten, zo weten we inmiddels, staan met enkele miljarden omzet per jaar pas aan het begin van hun levenscyclus.

Oplagestijging

Er zijn meer voorbeelden.
Popartiest Prince schudde juli vorig jaar de cd-business op door zijn album Planet Earth in Engeland onder de aandacht te brengen via een gratis exemplaar bij de Daily Mail. Maar liefst 2,8 miljoen exemplaren werden gratis verspreid. De actie zorgde voor een run op de concertkaarten van de rockster. En de Daily Mail poetste zijn imago als licht suffige sensatiekrant op: de oplage steeg met 20 procent.

Structureel?

Grote vraag blijft: hoe structureel is de freeconomy? Kan elke vliegtuigmaatschappij de truc van Ryanair herhalen? Transavia kopieert het concept naar hartelust en zoekt ook naarstig naar nieuwe verdienmodellen om haar tickets goedkoper te maken. Maar hoe zit het met KLM? En met British Airways? En: stel dat de hele luchtvaartsector morgen overstapt op deze verdienmodellen, werkt het dan nog steeds?
Het zijn serieuze vragen, waarop het artikel van Anderson geen antwoord geven.