Kroniek van het Internetrecht: het jaar 2008; deel II /reageer

Aansprakelijkheid van providers

Providers zitten wat dat betreft in een moeilijke spagaat. Zij moeten toegang (en hosting) leveren maar ook omgaan met klachten van anderen over wat mensen doen via die internetverbinding of website. Providers hebben de wettelijke plicht materiaal weg te halen als daar een klacht over komt die ‘onmiskenbaar onrechtmatig’ is. Bij klachten over auteursrechtschending wordt dat vrij snel aangenomen, maar in mei bepaalde de rechter dat een provider niet zelf kan oordelen of sprake is van smaad. Pas na een vonnis hoeft een provider dus smadelijke webpagina’s weg te halen.

Er blijven echter nog genoeg grijze gebieden over. Ook heeft iedere provider zijn eigen procedures over hoe om te gaan met claims. Eerst dichtzetten, of eerst doorverwijzen naar de klant. In oktober verscheen een notice en takedown gedragscode die hier duidelijkheid en eenvormigheid moet brengen.

Over het afgeven van persoonsgegevens bij klachten vermeldt de gedragscode echter weinig. Uit het Lycos-Pessers arrest is bekend dat dit alleen mag na een zorgvuldige belangenafweging, maar hoe deze moet worden gemaakt is niet altijd even duidelijk. Het Europese Hof van Justitie oordeelde trouwens in januari dat afgifte van persoonsgegevens alleen mag na zo’n belangenafweging, en bevestigde zo de Nederlandse praktijk.

Webwinkels

De eveneens Nederlandse praktijk om reparatiekosten of een gebruiksvergoeding te eisen bij vervanging van een defect product werd daarentegen verboden: het Quelle-arrest haalde een streep door deze praktijk. De consument heeft recht op een goed werkend product, en als het product niet werkt, moet de winkelier dat gratis herstellen.

Minstens zo belangrijk voor de consument is de invoering van de wet over oneerlijke handelspraktijken, die elke misleidende en agressieve handelspraktijk nu expliciet verbiedt. De Consumentenautoriteit kan hiertegen met boetes optreden - en deed dat ook regelmatig. Hoogtepunt was de drie ton boete voor kabelboer UPC, vanwege de zeer agressieve manier waarop het bedrijf mensen aan de digitale televisie probeerde te krijgen. Analoge klanten kregen ongevraagd een Mediabox toegezonden, en moesten deze retourneren als ze geen zin hadden in een abonnement.

Het record qua boetes opleggen gaat echter naar telecomtoezichtouder OPTA, die twee bedrijven samen zo’n half miljoen euro boete oplegde voor het versturen van ongevraagde reclame naar consumenten. Ongetwijfeld werden ook vele bedrijven gespamd door deze clubs, maar dat was in 2008 nog legaal. Gelukkig gaat dat .

Webwinkel OTTO kwam weg met die prijs van 99 euro voor een LCD-televisie, omdat iedereen had moeten weten dat dat geen realistische prijs was. Kruidvat daarentegen kreeg een serieus PR-probleem toen haar actie van honderd euro korting op een LCD televisie voor elk doelpunt van Nederland tegen Italië een groter succes werd dan gedacht (3-0!).

Oh ja, heeft u uw bedrijfstelefoonnummer op de website vermeld? Dat moet namelijk van het Europese Hof van Justitie. Waarom mensen hierover tot aan dat Hof procederen is me nog steeds niet duidelijk.