Lang leve leren... /reageer

Lang leve leren...

Het ministerie van Onderwijs staat niet bepaald bekend als koersvast. Met de regelmaat van de klok moet het onderwijsstelsel op de schop. En dat niet alleen omdat er een nieuwe minister zit. Het ministerie lijkt zijn bestaansrecht te vinden in vernieuwingsdrift, zoals een hardcore klusser altijd een reden vindt om de badkamer voor de zoveelste keer hinderlijk buiten gebruik te stellen.

Maar wie beweert dat democratie en werkgelegenheidsprojecten op een koopje kunnen, mist realiteitszin. Bovendien is het niet alleen overbodigheid wat ooceeenwee over Nederland niest. Zo zijn we ooit in de ban geraakt van een van de mooiste bureaucratische onderwijsvondsten ooit: levenlangleren. Dat die schitterende alliteratie het nooit tot Van Dale heeft geschopt, is een gemiste kans; zou niet misstaan tussen Levendig en Levenloos.

Gezakt op de ranglijst

Van de jeugd moeten we het tenslotte ook al niet meer hebben. Nederland is gezakt op de onderwijsranglijsten, klonk het deze week onheilspellend. Rotkinderen, kunnen ze niet beter hun best doen? Oh nee, zo ligt het niet, lees ik een paar dagen later, Aziatische kinderen doen gewoon nog harder hun best. Hoe dan ook, de ministeriële reflex was voorspelbaar: het basisonderwijs moet anders. Waarom, leren deden we toch ons hele leven?

Mijn suggestie: kies eens voor een vorm van basisonderwijs, blijf daar een generatie of twee bij, en laat verder vandaag nog het idee varen dat je voor je achttiende de slag moet winnen. Neem een opleiding als de master Journalistiek die volgend jaar bij Hogeschool Utrecht gaat lopen. Daar kun je zelfs pas aan beginnen als je al een aantal jaar hebt gewerkt. Eigenlijk heel normaal dat journalisten na een tijd gewerkt te hebben even teruggaan naar school. Hoeveel vertrouwen kun je hebben in een arts die in 1990 voor het laatste een studieboek opensloeg?

Crossmediale journalistiek

‘Mij te duur. En al had ik de Nobelprijs voor crossmediale journalistiek gewonnen, voldoe ik toch niet aan de toelatingseisen,’ schrijft een vriendin als ik vertel wat een professionele master kost. Nu is 17000 euro een hoop geld, maar voor ruim twee jaar wekelijks met deskundigen bijpraten over je vak en gedwongen nadenken over je eigen functioneren, is het voor niks. En met een Nobelprijs Crossmediale Journalistiek hoor je eerder voor de klas, schrijf ik terug.

Daarom, iedereen die de kinderen van de wereld een plezier wil doen (opleidingsniveau van de ouders is nog altijd de beste voorspeller voor voorspoed in het leven) pakt met enige regelmaat opnieuw de boeken op. Tegen iedere prijs.

Reageren via Facebook

Reacties

Over Marco van Kerkhoven

Marco van Kerkhoven is bioloog, journalist en onderzoeker bij het Kenniscentrum Communicatie en Journalistiek van Hogeschool Utrecht. Hij doet promotieonderzoek naar nieuwe media businessmodellen.