Column/ Lekker ding /reageer

Column: Marco van Kerkhoven

Foto van de auteur

Marco van Kerkhoven is bioloog, journalist en onderzoeker bij het Kenniscentrum Communicatie en Journalistiek van Hogeschool Utrecht. Hij doet promotieonderzoek naar nieuwe media businessmodellen.

Weet u nog, januari vorig jaar zond de Nederlandse Christelijke Radio Vereniging de documentaire Ivo uit. Over het leven van een aan lager wal geraakte metselaar uit Purmerend die er met hulp van de buren en een tweedehands kauwgomballenautomaat weer bovenop is gekomen? Of leerden we het opmerkelijke leven kennen van een geranium, die dankzij een Poolse sterrenkundige in Chili terechtkwam en daar door diens dronken Russische collega’s zijn korte naam opdeed? Misschien vertelde het programma de geschiedenis van een stichting die pleit voor scholen met maar één leerling per klas: het Individueel Voortgezet Onderwijs.
U heeft niet gekeken? Goed dan, het was geen van deze NCRV-thema’s. Ivo ging over een in Berlijn wonende gorilla. Deze ietwat loensende spiermassa met het gewicht van een kleine Steinway had de harten gestolen van een dozijn dierentuinbezoeksters.
‘Hij kan je zo intens aankijken’, zei er een in de cameralens.
‘Ik wil hem altijd aanraken’, reageerde een ander.
‘Ivo is zo veel’, was misschien wel de mooiste opmerking die ik voorbij zag komen.

Ik begrijp het wel. Ivo is een lekker ding; brute heerlijkheid van een dierlijke eenvoud. Iets geheimzinnigs heeft hij ook wel over zich. Als je hem lang aankijkt weet je nog niks. Was will der Gorilla?
Ik vraag me wel af of Brigitte, Angela, Liesbeth of Anneke beseffen met welke ogen Ivo terugkijkt. Want je kunt er vergif op innemen: Ivo wil maar één ding. En nee, dat is niet wat u denkt. Ivo kijkt wel uit zijn stro te delen met zo’n bleke, stinkende troela. In de ogen van Ivo hebben wij mensen de evolutionaire hoofdroute gemist en begaan nu het pad waar je rechtop loopt, rare kleren draagt en spruiten eet.
Wat Ivo wil is de dames een lesje leren. Want waar halen ze de moed vandaan om hem constant recht in de ogen kijkt en daarbij zo agressief toe te lachen?
Uit talloze onderzoeken blijkt dat vooral vrouwen zich aangetrokken voelen tot mensapen, terwijl alfamannetjes als Ivo het menselijk contact juist niet waarderen. De Rotterdamse gorilla Bokito heeft dat eervorig jaar nog eens laten voelen. Gelukkig liep dat goed af; ik kon bij de eerste berichten destijds een lichte triomf niet onderdrukken.
Want wat mij werkelijk stoort aan de gorillagroupies is dat geen van hen moeite doet om echte iets liefdevols te doen voor Ivo. In plaats van hem dag in dag uit door de tralies aan te gapen - hij is er mogelijk onvruchtbaar van geworden leerde ik uit de film - zouden ze zijn vrijheid kunnen eisen.
Dat is natuurlijk heel naïef van mij - bijna net zo naïef als de NCRV die de licht erotische relatie tussen Ivo en zijn voorouderlijke soortgenoten vrolijk uitzond - maar dieren horen niet in een gevangenis in Berlijn, dieren horen in hun eigen omgeving te leven.
Daarom, dames, is mijn advies: blijf bij uw soortgenoten. In de bewoonde wereld lopen voldoende werkloze, behaarde spiermassa’s om intense blikken mee te wisselen.

Reageren via Facebook

Reacties