Reacties/ Nadenken leidt lang niet altijd tot de beste beslissing printlink


Derk Runhaar (7 augustus 2007, 13:57)

Zeer interessant onderwerp, dat onderbewuste.

Pijnreflexen zorgen er bijvoorbeeld voor dat je je arm al terugtrekt nog voordat je bewust bent van pijn. Waarschijnlijk zit ons hoofd vol met dit soort reflexen en misschien is ons bewustzijn slechts een methode om gebeurtenissen extra sterk in ons geheugen te zetten.

De New York Times had vorige week ook een leuk artikel getiteld The Subconscious Brain.

Christine Karman (7 augustus 2007, 19:48)

Goed stuk!
Het boek Blink is een aanrader. Je kunt de voorbeelden ook om je heen zien. Als je ergens goed in bent, dan neem je de meeste beslissingen "intuitief", en niet door lang nadenken. Wat ik me afvraag is of dit bij iedereen hetzelfde werkt, of dat er mensen zijn die meer intuitief denken en handelen en andere minder. Ik merk dat bridgen mij beter af gaat als ik vertrouw op mijn gevoel, maar anderen doen het puur met nadenken.

Guus Pijpers (8 augustus 2007, 13:01)

Met het puntje-van-de-tong-verschijnsel werkt het net zo. In 2005 onderzochten en publiceerden Amerikanen al dat 'blokkades' om op een naam te komen verdwijnen als we zo'n twintig minuten wachtten. Je poging die naam uit je hersenen op te halen breek je dus gewoon af. Na een kleine pauze waarin je het liefst iets totaal anders doet, schiet de naam je zo te binnen.
Overigens kunnen wij mensen veel beter gezichten dan namen onthouden.

drmz (8 augustus 2007, 13:45)

Ik vind het boek blink zeker geen aanrader.Het is een eindeloze opsomming van voorbeelden waarbij de boodschap steeds wordt herhaald.
Bij The tipping point was dit ook al het geval.

Op zich is het onderwep interessant, maar niet als het in die vorm geschreven is.

Christine Karman (16 augustus 2007, 06:06)

Guus,
"wij mensen" kan voor jou gelden maar niet voor iedereen. Er zijn mensen die helemaal geen gezichten kunnen onthouden, maar wel namen.

Guus Pijpers (18 augustus 2007, 17:21)

Christine, klopt. In de laatste Sciam Mind, 18(4), staat een interessant artikel van Thomas Grueter over mensen die geen gezichten kunnen onthouden. Technisch heet dit prosopagnosia.

jansegers (26 augustus 2007, 15:28)

Dit artikel doet me denken aan een filmpje
Een videofilmpje over het opdoen van ideeën

En een artikel over het verwerven van woordenschat bij kinderen

Eigenlijk is denken het hercombineren van gegevens op een nieuwe manier.

Ron C. de Weijze (26 oktober 2007, 13:35)

"Bewust nadenken leidt niet altijd tot de beste beslissing, want de verwerkingscapaciteit van ons bewustzijn is veel kleiner dan dat van ons onderbewustzijn."

Het is niet zo dat verwerkingscapaciteit tot betere beslissingen leidt. HOE wordt er verwerkt, daar gaat het om. Als het kanaal in de verkeerde richting is gegraven, heb je er nog niets aan, of nog veel minder..

"Onze zintuigen zijn veel gevoeliger dan ons bewustzijn."

Gevoeligheid sec zegt niets. Ons bewustzijn is selectief gevoelig en die selectiviteit is niet zomaar out of the blue uit de lucht komen vallen om weer ins Blaue hinein te verdwijnen.

"Die groep nam de beste beslissing."

Hoe meet je of iemand in een studentenhuis past? Hoe meet je of het 's avonds kouder is dan buiten? Onzinconclusie. Overigens mis ik het onderzoek van bijv Meertens (UvA) over groepspolarisatie, waarin groepen alleen al door discussie polariseerden en alle deelnemers méér opschoven naar een extremer gemeenschappelijk punt (risky shift, extremisering). Dissertatie uit de 60s.

"Vooral emotionele informatie halen we uit ons onbewuste."

Ja, dat is waar, en waar blijft die informatie dan? In het bewuste. De ratio is het extract van de emotio. Dus weer nietszeggend.

"Het boek kreeg in het Nederlands de naam Intuïtie. En dat is waar het volgens Van den Noort ook hoofdzakelijk om gaat, al vermijdt Gladwell het woord intuïtie zorgvuldig."

Terecht dat hij die gehele ladingdekkende vlag vermeed, want voor intuïtie moet je bij Bergson zijn (ca 1905). Het gaat niet om de 'acute' 'onmiddellijkheid' van de 'orientatiereflex' maar om het herkennen van het verschil in het patroon. Rationeel is het schema bekend, emotioneel komt het door de grens heen (van subliminaal naar superliminaal) en daar valt het dan wel of niet in de pul. AHA belevinkje. Meer niet. Zegt NIETS over besliscapaciteit!

Overigens is dit wel een leuke site. Getipt door een vriend. Complimenten, met permissie kom ik hier vaker.

Merlijn van Veen (13 juni 2008, 00:54)

Nog een mooi artikel om over na te denken ;-)
Het is altijd leuk om jezelf weer te betrappen op wat je leuk of oninteressant vindt.

Hoewel ik zelf geen formele achtergrond heb, meen ik hier toch iets over te kunnen zeggen als medebezitter van grijze massa.

Wat wij interessant vinden of willen negeren, komt voort uit onze levensgeschiedenis en de daarbij behorende persoonlijke ordening van informatie, dus interesse kent een hoogstpersoonlijke emotionele kwaliteit.
Ik noem die emotionele gesteldheid voor het gemak 'affect'.
Het affect treedt altijd op en is zeer direct; het is een persoonlijke maatstaf waarmee we informatie kwantificeren en kwalificeren; in de eerste instantie dus in emotionele zin.

Iemand wil meer weten over iets, is naar iets op zoek of vindt iets, of heeft besloten iets te volbrengen.

Ons leven begint met de eerste van dit rijtje, en dit eerste punt houdt eigenlijk nooit op te bestaan zoals het verhaal van de Odyssee dit ook weergeeft.
Mogelijk is dit te verbinden met het mysterie van het leven zelf, en onze plaats daarbinnen, zodat onze zoektocht begint (de tweede van het rijtje) en wij ervaringen opdoen.

Dit geldt niet alleen voor grote levensvragen, maar kleurt ook onze voorkeuren in alledaagse dingen.
We vormen zodoende een persoonlijk affect, gebaseerd op onze ervaringen.

Waarom is de ene weg van rode rozen en koopt een ander viooltjes?
In een enkel moment wordt iemand aangetrokken tot iets, of juist niet.
Soms is iemand tot iets aangetrokken en gaat na die eerste impulsieve aantrekking analyseren en rationaliseren, bijvoorbeeld bij de beoordeling van een mogelijk antieke vaas.
Toch blijft de eerste actie iemands directe kwalificatie, die pas later eventueel in twijfel getrokken wordt door het intellect.

Door mijn individualiteit, die nauw verweven is met mijn affect, creeer ik na mijn persoonlijke zoektocht (ervaring) bewust een wil om iets te bereiken.
Dat is bepalend voor mijn interesse op een bepaald vlak en zorgt ervoor dat ik niet alleen opensta, maar ook mijn attentie, bewust en onbewust, richt op specifieke en voor mij persoonlijk belangrijke informatie.

Mijn wil creeert een vorm van imbalans in mijn geestelijke gesteldheid, die niet ophoudt te bestaan totdat ik in emotionele zin volbracht heb wat ik in gedachte had.
Die imbalans in mijn geestelijke gesteldheid, samen met mijn verhoogde (onbewuste) attentie, zorgt ervoor dat onbewuste perceptie verhoogd wordt.
Die verhoogde onbewuste/subliminale informatieopname heeft mogelijk tot doel om de mentale imbalans weer zo snel en zo volledig mogelijk in evenwicht te brengen.

De emotionele volbrenging is bijvoorbeeld terug te vinden in het blije eureka-gevoel, of de welbekende last die van iemands schouders valt.
Maar ook bij kleinere zaken, zoals het bij vermijden van kleine obstakels, gebeurt dit, alleen op nagenoeg ondectecteerbare schaal.

De imbalans zelf vindt onbewust plaats en kan zich uiten in klein ongemak of grote stress, maar de emotionele volbrenging geeft het hervinden van de mentale balans goed weer.

Mogelijk is dit een verklaring voor de vraag van Dijksterhuis: “Vooral emotionele informatie halen we uit ons onbewuste. Dat beïnvloedt ons leven. Maar hoe het precies werkt, weten we niet.”

Merlijn van Veen (13 juni 2008, 02:47)

...en wat betreft de bits van onze zintuigen versus de bits van onze hersenen:
Als ik muziek luister in .wav formaat, klinkt dat om en nabij hetzelfde als een hoogwaardige mp3.
Het punt is dat mp3 bestanden 5 tot 10 keer kleiner zijn dan wav bestanden.
Er is verschil tussen bits en bits, omdat de infrastructuur van de ontsluiting van de bits verschilt.
Het punt dat ik hier duidelijk wil maken is het verschil in vorm waarin informatie opgeslagen wordt, en de vorm waarin opgeslagen informatie ontsloten wordt.

Zintuigen slaan in de eerste plaats geen informatie op en geven daar ook geen vorm aan; zintuigen zijn collectoren van energie, en die energie krijgt pas betekenis wanneer het de hersenen binnenkomt en daar een bepaalde vorm krijgt.

Iemand die na blindheid weer kan zien, kan mogelijk de wereld niet herkennen zoals wij dat doen.
De energie die de visuele collectoren binnenkomt kan daarbij zo overweldigend zijn dat de ogen zeer gaan doen; van informatie opname is dan mogelijk geen sprake, behalve dan in de vorm van pijnlijke energie.

Eric Starkenburg (18 augustus 2008, 13:23)

Mensen ik ben het met Ron eens,

even 'vluchtig' doorgelezen om tot deze 'beste' conclusie te komen;)

Het antwoord op de vraag wanneer iets als 'beste' beslissing kan worden gekenmerkt zal wel een persoonlijke quest blijven en afhankelijk zijn van het moment waarop we tot die conclusie zijn gekomen met daarbij alle op dat moment aanwezige factoren die bepalend waren om tot die conclusie te komen.

Reageer zelf!

Reactieformulier

Help?
In de reacties kun je zgn. BBcode gebruiken. Dit gaat als volgt:
[b]dikgedrukt[/b] wordt: vetgedrukt
[i]schuingedrukt[/i] wordt: schuingedrukt
[quote]quote[/quote] wordt:
quote
[url=http://www.sync.nl/]link[/url] wordt: link
[img]http://www.anderewebsite.nl/plaatje.jpg[/img] wordt: jouw plaatje