Nieuws/ Nederland leverde technische bijdrage inval Irak /1 reactie

door: Redactie Sync
over: mobiliteit, beleid
op: 11 januari 2010

Tijdens de inval in Irak heeft Nederland technische en logistieke ondersteuning gegeven aan militaire transporten naar Irak. Dat blijkt uit het boek De Ramptoerist van de journalist Marco van Kerkhoven.

Enkele maanden na de inval in Irak in 2003, verbleef de Nederlandse journalist en onderzoeker Marco van Kerkhoven gedurende enige tijd in Bagdad en sprak daar onder meer met majoor Klooster. Deze logistiek-coördinator in dienst van het Nederlandse leger werkte naar eigen zeggen mee aan de missie van de Amerikaanse in Irak. In het hoofdstuk Het Kasteel schrijft Van Kerkhoven:

Ik ben in Het Kasteel om uit te zoeken welke maatregelen het Amerikaanse leger neemt om zich te beschermen tegen het Iraakse verzet. George W. Bush stuurde in 2003 tweehonderdduizend manschappen naar Irak om Saddam Hoessein te verdrijven. Dat lukte, en later is de dictator gevonden en opgepakt. Maar de Amerikaanse president had zijn troepen niet uitgelegd wat er moest gebeuren na de inval.
Hoe ga je om met miljoenen bevrijde mensen die minder blij zijn met de situatie dan je had gedacht? Hoe reageer je op opstandelingen die alle pogingen saboteren om het land op te bouwen? En welk antwoord heb je op terroristen die zich niet aan de regels houden van hightech oorlogvoering? Mensen die ongewapende burgers ontvoeren of bereid zijn als levende bom een hotel binnen te rijden en zich op te blazen. Kortom, hoe opereer je in een asymmetrische oorlog – de strijd waarin de tactiek onvergelijkbaar is, maar het effect soms even doeltreffend?
‘Nog meer technologie en vuurkracht helpen niet als je niet weet tegen wie je die moet richten en wanneer je moet toeslaan,’ vertelt een voorlichtster van de First Marine Divison. ‘Het lijkt alsof iedere actie meer tegenactie oproept. Het verzet tegen onze aanwezigheid in Irak is diepgeworteld en neemt toe.’
President Bush is meer dan eens gewaarschuwd voor zijn met-de-deur-in-huisinvasie. De Ramptoerist Hoogleraar Conrad Crane van het Army War College in Carlisle
schrijft: ‘Het Amerikaanse leger bouwde aan een gigantische vechtmachine, maar een goede tactiek voor vredesbewaring, Military Operations Other than War, hebben ze niet.’
Het Kasteel ligt in de Groene Zone van Bagdad, een indeling van de stad naar risicogebieden. ‘Groen’ is volgens het leger veilig; ‘geel’ is gevaarlijk en ’s nachts gesloten voor militairen; ‘rood’ is altijd gesloten voor militair verkeer. Ik loop naar een hal waar een bijeenkomst is van Amerikaanse veiligheidsmensen en vertegenwoordigers van nieuwe Iraakse organisaties zoals de consumentenbond, een artsenvereniging en politieke partijen.
Ik vraag mijn begeleider wat hij vindt van de openluchtsnackbar waar ik eerder langskwam; het personeel bestaat alleen uit Irakezen, Humvees staan onbeheerd langs de kant van de weg, en de chauffeurs en de boordsoldaten zitten onderuitgezakt aan een cola en een hamburger. ‘Dit ziet er bijna vredig uit,’ zeg ik. ‘Nemen zijn collega’s hier een risico?’
‘We zijn in de Groene Zone,’ is alles wat hij bromt.
Binnen krijg ik van de Nederlandse majoor Klooster meer reactie. Hij zit hier voor de begeleiding van transporten en de coördinatie tussen de Amerikanen en het Nederlandse leger. Hij voelt zich veilig in Het Kasteel, en tot voor kort ook wel in de stad. Onlangs was Klooster nog in het centrum van Bagdad om te eten bij de Nederlandse consul Reintjes. Die zag de situatie zorgelijker in. Vanuit zijn woning in de Gele Zone laat hij eerder weten: ‘Er zijn ontvoeringen, er is een avondklok en er zijn gewapende diefstallen. De situatie is slecht te noemen.’
Toch was het nog een ontspannen etentje geweest, vertelt Klooster. De twee privébewakers van Reintjes zaten ook aan tafel.
‘Maar nu kom ik bijna nooit meer buiten Het Kasteel,’ zegt Klooster. ‘Dan moet ik vervoer regelen bij de Amerikanen, en die gaan alleen nog de straat op als het echt nodig is.’

De grootste moskee in de wereld in aanbouw. (Foto MvK, sept 2003)Van Kerkhoven reisde voor De Ramptoerist over een periode van enkele jaren met regelmaat door het Midden-Oosten, Afrika en de Verenigde Staten. Met levensgezel en reisgenote Ayaan Hirsi Ali probeerde hij antwoord te krijgen op de vraag waarom verschillende culturen zo vaak moeizaam samenleven. Een van de conclusies uit het boek is dat het opgroeien in een dictatuur met angst en wantrouwen, mensen zwaar beschadigt. Vluchtelingen uit het Zuiden hebben om die reden grote moeite met het leven in moderne en vrije democratieën zoals in Europa.

Reageren via Facebook

Reacties