Neo-neokolonialisme: landleasen in de Derde Wereld /1 reactie

Neo-neokolonialisme: landleasen in de Derde Wereld

Rijke landen leasen massaal grond in arme landen om eigen voedelvoorraden veilig te stellen en om de productie van biobrandstoffen op peil te houden. Ze leasen ook om het verwachte fluctueren van voedselprijzen beter de baas te zijn en niet afhankelijk te zijn van soms fors hogere importprijzen voor onder meer granen. In totaal gaat het om enige miljoenen hectaren land. Het leasen gebeurt vaak voor een periode van 99 jaar.

Het Zuid-Koreaanse Deawoo spant de kroon. Het bedrijf pacht zo´n 1,3 miljoen hectaren land op Madagascar. Voor de deal met Madacascar wordt niet betaald, maar werkgelegenheid en verbetering van de infrastructuur in het vooruitzicht gesteld.

Neo-neokolonialisme

De beschuldiding aan het adres van Zuid-Korea dat het een nieuwe vorm van neokolonialisme invoert, wordt van de hand gewezen. Met als argument dat op Madagascar al Engelse en Franse plantagen zijn voor biobrandstoffen. Daarnaast wijst men op het grote belang van lokale voedselzekerheid voor de toekomst.

In andere landen gaat het om honderdduizenden hectaren. Cambodja lijkt megacontracten te gaan afsluiten met Koeweit en Quatar. Laos staat in de belangstelling van China. Saoedie-Arabie heeft zijn oog laten vallen op rijstvelden in Indonesië en tienduizenden hectares land in Pakistan schijnen verkocht te zijn aan beleggers in Abu Dhabi, die ook al belangstelling hebben voor grond in Soedan. Libië wil 250.000 hectare landbouwgrond in de Oekraïne hebben. Kenia staat ook in de belangstelling van diverse golfstaten om flinke stukken land aan hen af te staan voor landbouw.