Column/ Ongelukje! /2 reacties

Column: Marco van Kerkhoven

Foto van de auteur

Marco van Kerkhoven is bioloog, journalist en onderzoeker bij het Kenniscentrum Communicatie en Journalistiek van Hogeschool Utrecht. Hij doet promotieonderzoek naar nieuwe media businessmodellen.

Er zijn mensen die hebben kinderen enkel en alleen als gevolg van de seks die eraan voorafging. Bij hen was het kind een gevolg van een Griekse avondzon, een vergeten agenda of teveel wijn. Er is altijd wel een reden om ’s ochtends wakker te worden en te denken: wat heb ik gedaan! En hoe spel je in vredesnaam morning after pil in het Grieks?

Een woord bij de daad

Seks is overal. We worden ermee geboren, we gaan ermee naar bed. Internet leeft ervan, de nachttelevise ook. Pubers, bejaarden en alles en iedereen ertussen in: wie niet meedoet is raar. Seks is entertainment geworden. Met voor- en tegenstanders, geheelonthouders, ziekelijk verslaafden en criminelen. En we weten: zodra de politiek zich ermee bemoeit, is de hysterie compleet.

We zouden haast vergeten dat seks vooral een truc is van de natuur om twee wildvreemden te overtuigen de soort te redden. Een zachte ondergrond en een zweterig minuutje, meer is daarvoor niet nodig. Bioloog en journalist Marco van Kerkhoven beschrijft hoe ingewikkeld seks is geworden. Was het ooit de enige daad die ons voortbestaan rechtvaardigde, het is inmiddels veel meer dan dat. Je kunt het met een robot doen, en om een kind te maken is de man niet meer nodig.

Dan vrijt een flink deel van de mensheid principieel zonder voorbehoedsmiddelen. Het resultaat is er vaak naar: vier, vijf, twaalf kinderen, omdat het nu eenmaal in de heilige boeken staat. Het is een zeldzaamheid – mijn opa kwam uit een gezin van elf, mijn moeder had alleen één broer – maar gezinnen met een serieuze omvang komen nog steeds voor.
Ten slotte zijn er mensen die krijgen een kind omdat ze niet beter weten. Die verliezen zich een keer in een bui van prehistorische drift, en zijn dan verrast met de springlevende uitkomst. Een paar jaar geleden beweerde een jonge vrouw voor een televisiecamera dat ze zwanger was maar niet wist hoe dat zo gekomen was. Het klinkt als een ongeloofwaardig verhaal, als een meisje met een Maria-syndroom, en dat zal de reden zijn dat ik het heb onthouden. Want het was ‘ech wâr’, en haar moeder wist dat het waar was. Die zat er naast en kon het verhaal van haar onbevlekte dochter hevig knikkend bevestigen. Ze zal er toch niet bij geweest zijn, dacht ik nog, bij dat wat haar dochter niet had gedaan?
Hoe dan ook, drama’s daargelaten, kiest de moderne mens bewust voor kinderen. Het zijn aandachtvragers waar je niet lichtzinnig je vrije leven aan afstaat. Maar vraag je een beetje rond dan zul je nog versteld kunnen staan om welke eenvoudige redenen mensen soms voor nageslacht kiezen.
‘Lijkt me wel gezellig, zo’n kleintje.’
‘Alleen is ook maar alleen.’
‘Ik wil mijn genen doorgeven.’ (gehoord, echt waar)
‘Wat moet je anders?’
‘Mijn vrouw wilde het graag.’
Ik wil hier niemand belachelijk maken – goede of slechte redenen om een kind te nemen bestaan vast niet – maar enigszins weldoordachte, originele of ook maar vanzelfsprekende antwoorden heb ik nog niet gehoord. Om eerlijk te zijn, ik zou er zelf ook geen weten.
Sinds een paar weken houd ik opnieuw mijn eigen levende pakketje doorgegeven genen vast. Maar vraag je nu waarom ik daar een jaar geleden voor gekozen heb, dan weet ik dat zo nu en dan ook niet meer. Laatst brabbelde ik iets over dat ik een orientatiepunt zocht in mijn leven, me nooit meer wilde afvragen waarom ik zou opstaan en een eenzame ouderdom vreesde. Glazige blikken waren mijn deel. En terecht. Daarom houd ik het in het vervolg maar simpel. Als iemand vragend knikt naar mijn vrucht in de Maxi Cosi, dan zal ik teruggrijnzen: ‘ongelukje!’

Reageren via Facebook