Scroogled - een tijding in drie delen (deel II) /1 reactie

Maya nam een slokje koffie en liet haar stem dalen. Een van de honden zat
als een bezetene onder Gregs stoel te snuffelen.

“Vrijwel direct gaf de Chinese overheid opdracht, bepaalde zoekopdrachten
te censureren.” zai Maya. “Google stemde in. En met een belachelijk
excuus: we zijn niet evil, we bieden Chinese consumenten een betere zoekbeleving.
Als er in hun zoekresultaten websites zouden staan die ze toch niet kunnen
bezoeken, zouden ze alleen maar gefrustreerd raken. Dat zou een ’slechte
gebruikerservaring’ zijn.”

“En nu?” Greg duwde de hond weg. Maya keek wanhopig.

“Nu ben je een Belangwekkend Persoon, Greg. Je wordt gestalkt door Google.
Nu heb je de rest van je leven iemand die over je schouder meekijkt. Je
kent onze missie toch? ‘Wij organiseren de Informatie van de Wereld’.
Alles. Het duurt nog een paar jaar, maar dan weten we zelfs hoeveel
drollen er in de pot lagen toen je doortrok. En dat gecombineerd met een systeem dat mensen verdacht verklaart op basis van statistisch materiaal, dan ben je dus volkomen –”

“Scroogled”

“Volkomen.” Ze knikte.

Maya bracht de twee honden door de gang naar de slaapkamer. Hij hoorde
haar gedempt ruzieën met haar vriendin, toen kwam ze alleen terug.

“Ik kan dit wel fixen,” fluisterde ze indringend. “Toen de Chinezen
begonnen mensen op te pakken, heb ik met wat vrienden besloten, als
20%-project de Chinezen zo veel mogelijk dwars te zitten.” Een voorbeeld
van de revolutionaire manier van werken bij Google was dat alle werknemers
20% van hun tijd moesten besteden aan een zelfbedacht lievelingsproject.
“We noemen het de Googlecleaner. Het duikt diep in de database en zorgt
ervoor dat je statistisch genormaliseerd wordt. Je zoekopdrachten, je
Gmail overzichten, je webbrowse patronen. Alles. Greg, ik zal je Googlecleanen.
Er zit niks anders op.”

“Ik wil niet in de problemen komen.”

Ze schudde haar hoofd. “Je zit al tot je nek in de problemen. Maar we
moeten snel zijn. Het kan niet lang meer duren voordat iemand de
veiligheidsdienst attendeert op mijn expertise en mijn achtergrond. En op
de Googlecleaner. En dan, tja, wat zouden ze doen met mensen als ik. Het
is oorlogstijd. Oorlog tegen abstracte begrippen. Dus alles is geoorloofd.”

Greg dacht aan het vliegveld. Aan het verhoor. De voetafdruk midden op
zijn shirt.

“Okay, doe het maar,” zei hij.